Een waaier aan roze tinten
Roze gerbera's bestaan in bijna elke sterkte: van een zacht poederroze dat bijna wit lijkt tot knalroze en fuchsia. Het hart verandert het effect sterk. Een donker hart maakt de bloem uitgesproken, een licht of groen hart houdt hem zacht. Daarnaast verschilt de maat: minigerbera's halen ongeveer 7 centimeter doorsnee, grote rassen rond de 12.
Hoe de gerbera roze werd
Het geslacht Gerbera telt volgens de botanische naamindex IPNI 22 erkende soorten, verspreid over Afrika, Madagaskar, tropisch Azië en Zuid-Amerika. De snijgerbera komt voort uit een kruising van twee Zuid-Afrikaanse soorten, G. jamesonii en G. viridifolia, die rond 1890 in Cambridge werd gemaakt. De wilde G. jamesonii bloeit meestal oranjerood en slechts af en toe roze.
Alle roze rassen van nu zijn dus door veredeling ontstaan; inmiddels bestaan er duizenden gerberarassen.
Roze in het boeket
Roze wordt traditioneel geassocieerd met tederheid en dankbaarheid. Een bos roze gerbera's past daardoor goed bij een bedankje, een beterschapswens of een verjaardag.
- Met oranje en geel ontstaat een uitbundig, zomers boeket.
- Met wit gipskruid of eucalyptus wordt fel roze rustiger.
- Poederroze en wit samen geven een romantisch, licht geheel.
Zo blijven de stelen recht
Onderzoekers van Wageningen University & Research ontdekten dat een gerbera knikt in het stuk steel 10 tot 15 centimeter onder de bloem. Daar verdampt meer water dan er wordt aangevoerd, en het weefsel is er te slap om de kop te dragen. In hun proef stelde het afdekken van de steel met plastic het buigen uit van dag zeven naar dag veertien.
Thuis betekent dat: een koele plek, geen tocht of felle zon, en een schone vaas met vers water. Snijd de steel bij elke waterwissel een stukje in. Een gerbera is bovendien veilig voor huisdieren; ASPCA beoordeelt hem als niet giftig voor katten, honden en paarden.