Wat een rode sering eigenlijk is
De wilde sering (Syringa vulgaris) komt uit het zuiden van de Balkan en bloeit lila tot mauve, soms wit. Gekweekte rassen gaan van wit en lichtgeel via roze tot donkerpaars en wijnrood. Puur rood zoals bij een tulp of roos zit er niet bij. Wie een rode sering zoekt, krijgt dus een diep paarsrode of wijnrode tint.
De roodste rassen zijn:
- 'Andenken an Ludwig Späth': enkele, diep wijnrode, geurende bloemen in pluimen tot 30 centimeter.
- 'Charles Joly': dubbele, donker purperrode bloemen met een lichtere onderkant.
Beide kregen de Award of Garden Merit van de Royal Horticultural Society.
In de tuin
Gekweekte seringen worden doorgaans vier tot vijf meter hoog. Ze bloeien in het voorjaar en willen een zonnige plek met doorlatende grond die niet zuur is. De struik maakt wortelopslag en kan in de loop van tientallen jaren uitgroeien tot een dicht bosje. Is je sering geënt, verwijder de opslag dan, want die bloeit niet in de wijnrode kleur van het ras.
Takken in de vaas
Seringen verwelken snel als ze niet direct water krijgen. Met deze aanpak houden ze het drie tot vier dagen vol:
- Snijd 's ochtends of 's avonds, als minstens drie kwart van de bloemetjes in de pluim open is.
- Neem een emmer koel water mee en zet de takken er meteen in.
- Haal al het blad weg, zodat het water naar de bloemen gaat.
- Laat de takken minstens een uur in een koele, schemerige ruimte drinken.
- Snijd de uiteinden opnieuw af en splijt het houtige deel twee tot vijf centimeter in.
Zet de vaas niet in een warme of zonnige kamer, want warmte verkort het vaasleven snel.
Huisdieren
In de lijst met giftige planten van de ASPCA komt de gewone sering niet voor. De Persian lilac in die lijst is Melia azedarach, een totaal andere, wel giftige boom. Voorkom toch dat je hond of kat bloemen of blad opeet.