Wit in het wild en in de kwekerij
Hoewel de meeste seringen lila of paars bloeien, komen witte exemplaren ook in het wild voor. Daarnaast hebben kwekers witte rassen gemaakt met dubbele bloemen en compacte pluimen.
De bekendste is 'Madame Lemoine', een van de rassen van de Franse kwekerij Lemoine. De geurende, dubbele witte bloemen gaan open uit geelachtige knoppen en het blad is lichtgroen en hartvormig. De struik wordt tweeënhalf tot vier meter hoog en ongeveer even breed, en bereikt die maat pas na tien tot twintig jaar.
Het ras kreeg de Award of Garden Merit van de RHS. Zoek je roomwit, kijk dan naar 'Primrose', waarvan de bloemen een zweem lichtgeel hebben.
Uitgebloeide pluimen weghalen
Op een witte sering vallen verwelkte pluimen meteen op: bruine trossen tegen groen blad zie je van ver. De RHS raadt dan ook aan uitgebloeide bloemen weg te knippen, juist bij lichte rassen. Knip de pluim direct na de bloei af boven het volgende bladpaar. Zo steekt de struik geen energie in zaad. Vormsnoei gebeurt op hetzelfde moment, zodat de knoppen voor volgend jaar blijven zitten.
Standplaats
Een witte sering wil volle zon en een goed doorlatende, neutrale of kalkhoudende bodem. Op zure, natte grond bloeit hij minder rijk. Geef een jonge struik ruimte, want hij wordt breder dan veel mensen verwachten. Een plek waar je de geur kunt ruiken, bij het terras of langs een pad, maakt de bloeitijd extra de moeite waard.
Wit voor feest en vaas
Witte sering bloeit in het voorjaar, rond de tijd van communies, bruiloften en de eerste buitenfeesten. Takken in de vaas houden het maar een paar dagen, dus snijd ze bij voorkeur op de ochtend van het feest en zet ze meteen in water. Wit past bij pioenrozen, witte rozen en vers groen, en de sterke geur vult de hele kamer.
Omdat de sering niet als giftig bekendstaat, is hij voor een huishouden met huisdieren een prettiger keuze dan bijvoorbeeld lelies, al moet je dier er natuurlijk niet van eten.