Een tweejarige reus
De stokroos hoort bij de kaasjeskruidfamilie (Malvaceae). Waar hij precies vandaan komt, is niet helemaal zeker: Nederlandstalige bronnen noemen Turkije, Engelstalige Zuidwest-China. Wel staat vast dat hij al eeuwen in tuinen in onze streken wordt gekweekt. De plant wordt meestal anderhalf tot tweeënhalve meter hoog, uitschieters halen meer dan drie meter, en de bloemen worden tot ongeveer dertien centimeter breed.
Botanisch is de stokroos een tweejarige of kortlevende vaste plant. In het eerste jaar vormt het zaad alleen een rozet van grote, ronde bladeren; de bloeistengel komt pas in het tweede jaar. Omdat hij zich makkelijk zelf uitzaait, bloeit dezelfde plek vaak jaar na jaar, ook al wisselen de planten. De kleuren lopen van wit via roze, geel en oranje tot donkerrood, en de cultivar 'Nigra' is zo donker dat hij bijna zwart lijkt.
Er zijn enkele en gevulde bloemen.
Zon, beschutting en steun
- Kies een plek in de volle zon met vruchtbare, goed doorlatende grond.
- Een zuidmuur of schutting is ideaal: warm, beschut en meteen een steun. Daarom zie je stokrozen zo vaak in smalle geveltuintjes.
- Op een winderige plek bind je elke stengel tijdens de groei aan een stevige stok, anders waait hij om.
- De bloei loopt van de vroege zomer tot in de herfst. De bloemen gaan langs de stengel van onder naar boven open.
Roest, de klassieke kwaal
De bekendste ziekte is stokroosroest, een schimmel. Je ziet gele of oranje vlekken op de bovenkant van het blad en roodbruine sporenhoopjes aan de onderkant. In natte zomers is het erger. Haal aangetast blad meteen weg, plant niet te dicht op elkaar en ruim aan het eind van het seizoen al het dode en zieke materiaal op.
De RHS raadt aan de planten na een paar jaar te vervangen, zodat de ziekte zich niet ophoopt.
Huisdieren
De ASPCA noemt de stokroos niet giftig voor honden, katten en paarden. De stengels en bladeren zijn wel ruw behaard; handschoenen zijn handig bij het opbinden.