Twee soorten witte begonia
Wit is bij begonia's een gewone, natuurlijke kleur; er komt geen verf aan te pas. Je vindt witte bloemen vooral in twee groepen die buiten bloeien.
- IJsbegonia's (Semperflorens-groep) hebben kleine, talrijke bloemen. Er bestaan witbloeiende vormen met bronskleurig blad, waartegen het wit extra fel afsteekt.
- Bij de knolbegonia's is 'Nonstop White' een bekende. Hij blijft compact, hoogstens een halve meter, en heeft gevulde witte bloemen van ongeveer zeven centimeter met gegolfde blaadjes en donkergroen, hartvormig blad.
Grote en kleine bloemen aan één plant
Begonia's hebben gescheiden mannelijke en vrouwelijke bloemen op dezelfde plant. Bij knolbegonia's zijn de grote, gevulde pronkbloemen de mannelijke. Daarnaast zitten vaak kleinere, enkele vrouwelijke bloemen, herkenbaar aan het gevleugelde vruchtbeginsel eronder. Bij een witte plant zie je dat verschil goed, terwijl de plant van een afstandje toch één geheel lijkt.
Waar wit het best tot zijn recht komt
Wit is op zijn mooist in halfschaduw: langs een noordmuur, onder een overkapping of tussen varens en hosta's. In de schemering blijft een witte bloem langer zichtbaar dan een rode of roze. Witte ijsbegonia's worden veel op graven geplant en in rouwschalen verwerkt, omdat wit traditioneel geassocieerd wordt met rust en respect.
Ochtendzon is prima; hete middagzon kan het blad verschroeien.
Overwinteren en veiligheid
Een knolbegonia sterft in de herfst vanzelf af. Geef minder water als het blad geel wordt en haal de knol voor de eerste vorst uit de grond. Bewaar hem in nauwelijks vochtig zand of turfvrije grond, vorstvrij en koel, liefst rond zeven graden. In maart of april zet je hem bij zo'n achttien graden weer aan het groeien.
Begonia's bevatten calciumoxalaten, het meest in de knol. De ASPCA noemt ze giftig voor katten, honden en paarden, dus bewaar de knollen buiten bereik van dieren.